ترانزیستور های گسسته و مدارات مجتمع

ترانزیستور های گسسته و مدارات مجتمع

پیچیدگی طراحی پردازنده ها هم زمان با افزایش سریع فناوری های متنوع که ساختارهای کوچک تر و قابل اطمینان تری را
در وسایل الکترونیک باعث می شد، افزایش یافت.

بقیه در ادامه مطلب

ترانزیستور های گسسته و مدارات مجتمع

پیچیدگی طراحی پردازنده ها هم زمان با افزایش سریع فناوری های متنوع که ساختارهای کوچک تر و قابل اطمینان تری را
در وسایل الکترونیک باعث می شد، افزایش یافت. اولین موفقیت با ظهور اولین ترانزیستورها حاصل شد. پردازنده های
ترانزیستوری در طول دهه های 50 و 60 میلادی زمان زیادی نبود که اختراع شده بود و این در حالی بود که آنها بسیار حجیم،
غیرقابل اعتماد و دارای المان های سوئیچینگ شکننده مانند لامپ های خلا و رله های الکتریکی بودند. با چنین پیشرفتی
پردازنده هایی با پیچیدگی و قابلیت اعتماد بیشتری بر روی یک یا چندین برد مدار چاپی که شامل قسمت های تفکیک شده
بودند ساخته شدند.

پیدایش ریز پردازنده ها در سال 1970 به طور قابل توجهی در طراحی و پیاده سازی پردازنده ها تأثیر گذار بود. از زمان ابداع
اولین ریز پردازنده )اینتل 4004 (در سال 1970 و اولین بهره برداری گسترده از ریز پردازنده اینتل 8080 در سال 1974 ، این
روند رو به رشد ریز پردازنده ها از دیگر روشهای پیاده سازی واحدهای پردازش مرکزی ) CPU ( پیشی گرفت، کارخانجات تولید
ابر کامپیوترها و کامپیوترهای شخصی در آن زمان اقدام به تولید مدارات مجتمع با برنامه ریزی پیشرفته نمودند تا بتوانند
معماری قدیمی کامپیوترهای خود را ارتقا دهند و در نهایت ریز پردازنده ای سازگار با مجموعه دستورالعمل ها ی خود تولید
کردند که با سخت افزار و نرم افزارهای قدیمی نیز سازگار بودند. با دستیابی به چنین موفقیت بزرگی امروزه در تمامی
کامپیوترهای شخصی CPU ها منحصرا از ریز پردازنده ها استفاده می کنند.